Σκόρπια βήματα

Σκόρπια βήματα

Κατηγορία: Μικρό δραματικό διήγημα

Μπήκε στο Bar. Η βραδιά μόλις ξεκινούσε και ο κόσμος ήταν ακόμα αραιός στο μαγαζί. Έκατσε στην Μπάρα. Έτσι κι αλλιώς η ιδέα να βρέξει το στόμα του λίγο με ένα ποτό του φαίνονταν πολύ ελκυστική μετά από μια δύσκολη μέρα στη δουλειά. Ένα τραγούδι σκέπαζε τις ομιλίες των θαμώνων ολόγυρα. Ο μεγάλος πάγος στο ποτήρι με το μπέρμπον έμοιαζε στα μάτια του με σχεδία που επέπλεε σε ήρεμα νερά.

Την είδε που μπήκε. Το ντύσιμό της μαρτυρούσε τι έκανε. Μέσα από την υπερτονισμένη εμφάνιση αναδύονταν ένα γκόθικ πρόσωπο, που τα σημάδια της κατάρρευσης αγωνίζονταν να σβήσουν κάποια όμορφα χαρακτηριστικά στο πρόσωπό της. Έκατσε δίπλα του. Ο μπάρμαν την στραβοκοίταξε μουρμουρώντας.

“Θα κεράσεις κάτι;”

Πριν προλάβει να της απαντήσει ένας σβέρκος πάνω σε ένα φουσκωτό σώμα την άρπαξε από το μανίκι.

“Έλα στρίβε, άδειασέ μας τη γωνιά!” το βλέμμα και οι διαθέσεις του δεν άφηναν περιθώρια. Την έσυρε σχεδόν σηκωτή έξω.

“Βρωμιάρες! Γεμίσαμε πεθαμένες πουτάνες…” μούγκρισε.

Η σκηνή τον χάλασε. Ενοχλημένος πλήρωσε το ποτό του άρον-άρον και βγήκε βιαστικά έξω στο δρόμο ψάχνοντας την εύθραυστη φιγούρα της. Την είδε λίγο πιο να περιφέρεται άσκοπα, έτσι χωρίς σκοπό και κατεύθυνση.

“Στάσου…περίμενε!” της φώναξε. Δεν ήξερε τι σχεδίαζε να κάνει αλλά ήταν σίγουρος ότι ήθελε πάρα πολύ κάτι να κάνει. Εκείνη γύρισε, κοντοστάθηκε. Για μια στιγμή έμειναν και οι δύο εκεί στο πεζοδρόμιο ανάμεσα στο μισοσκόταδο. Τον κοίταξε ανέκφραστα στα μάτια.

“Τι θέλεις; Ξεπέτα; Τριάντα Ευρώ… αλλά επειδή φαίνεσαι ξηγημένος η τιμή είναι συζητήσιμη” του είπε.

Την κοίταξε καλύτερα. Τα σημάδια της κατάρρευσης κάλυπταν ένα λεπτό πρόσωπο. Σαν εκείνα τα παλιά αρχαία γλυπτά που τα βρίσκεις θαμμένα στη σκόνη αρπαγμένα απ’ τη φθορά του χρόνου. Όμως, παρ’ όλα αυτά, ήταν όμορφη, με ζωγραφιστά μάτια και πρόσωπο απομεινάρι ενός άλλου χρόνου. Δεν θα ‘ταν πάνω από τριάντα αλλά έδειχνε γερασμένη.

“Όχι δεν θέλω…” αποκρίθηκε, “θέλω να πω… πού πας;”

Κούνησε το κεφάλι της αόριστα.

“Τι θέλεις από μένα ρε φίλε; Μπάτσος είσαι; εκτός αν είσαι απ’ αυτούς τους φρικαρισμένους που τριγυρνάνε τη νύχτα ξωπίσω μας”

Προσπάθησε να την καθησυχάσει.

“Όχι, ησύχασε! Πάμε να περπατήσουμε, λίγη παρέα θέλω, λίγο αέρα, είδα τη φάση και χαλάστηκα εκεί μέσα”

Τον παρατηρούσε προσεκτικά προσπαθώντας να καταλάβει με τι σόι άνθρωπο είχε να κάνει.

“Μυστήριος τύπος είσαι ρε φίλε αλλά…”, ξεφύσηξε με βαριά ανάσα συνεχίζοντας “δίκιο έχουν…” ψιθύρισε κουρασμένα, “μια ξοφλημένη πουτάνα χαλάει την εικόνα του μαγαζιού”.

Την έπιασε από το μπράτσο φιλικά. Το παρουσιαστικό και η προσέγγισή του, την έκανε να νιώθει πιο ασφαλής δίπλα του. Της έστελνε μηνύματα σιγουριάς. Το έντονο άρωμα που φορούσε τον έλουσε. Περπάτησαν στο πεζοδρόμιο δίπλα στη θάλασσα.

“Είσαι για μια μπύρα;” της είπε.

“Γιατί όχι” του απάντησε.

Σταμάτησε σε ένα περίπτερο. Πήρε δυο κουτιά μπύρας, της έδωσε το ένα και συνέχισαν. Τον κοίταζε ζεστά. Έγιναν μια συντροφιά ιδιαίτερη, εκδηλωτική, λες και γνωρίζονταν χρόνια.

“Στην υγειά σου” του είπε.

Την ένιωθε στο βήμα τους να παραπατά.

“Τι έχεις;” τη ρώτησε. Στο βλέμμα της απλώθηκε σκοτάδι και η φωνή της βγήκε μελαγχολική, απόμακρη.

“Είμαι οροθετική, μου είπαν ότι μετράω το χρόνο ανάποδα”

Ένιωσε μια συστολή στο άκουσμα της λέξης. Όχι στο σώμα αλλά στην καρδιά του.

“Γιατί το λες αυτό;”

“Δεν το λέω εγώ αλλά οι γιατροί”

“Φρόντισες τον εαυτό σου; Έκανες κάτι;”

“Να τον φροντίσω πώς; Με τι μέσα;”

“Κάτι θα υπάρχει δεν μπορεί”

“Με φοβάσαι;” τον ρώτησε ευθέως, “δεν θα σε αδικήσω..”

“Όχι δεν σε φοβάμαι” της απάντησε με την ίδια αμεσότητα. Εκείνη νιώθοντας πιο άνετα αφέθηκε στην αφήγησή της.

“Πριν ένα χρόνο, η αστυνομία μάς έβγαλε στην τηλεόραση, εμένα και κάτι άλλες. Κανονικό δόσιμο φίλε μου! Πασαρέλα κανονική με φωτογραφίες στις εφημερίδες και στην τηλεόραση. Και μήπως θυμάσαι γιατί;”

“Ναι το θυμάμαι καλά, όπως θυμάμαι και τον υπουργό με τις δηλώσεις του…” της απάντησε.

“Ο κύριος υπουργός! Βλέπεις εμείς έπρεπε να σημαδευτούμε, ήμασταν άρρωστες και οι πλούσιοι και οι επώνυμοι πελάτες μας έπρεπε με έναν τρόπο να μάθουν για αυτές που πήδαγαν ότι ήταν άρρωστες για να πάρουν τα μέτρα και τις αποστάσεις τους. Τόσο έξυπνο, τόσο απλό!”

“Ναι βέβαια, μην εκτεθούν στον καθώς-πρέπει κύκλο τους” συμπλήρωσε εκείνος κουνώντας το κεφάλι για να συνεχίσει αμέσως μετά “Πώς ξεκίνησε όλο αυτό;”

Ο περίπατός τους στην παραλία, έμοιαζε σαν μια τρυφερή στράτα από ένα ερωτευμένο ζευγαράκι. Περπατούσαν αργά στην προκυμαία κάτω απ’ τα φώτα. Άκουσε την τελευταία του ερώτηση. Έκανε μια μικρή στάση γυρνώντας το κορμί και το βλέμμα της προς τη θάλασσα. Ήπιε μια καλή γουλιά από τη μπύρα της και απάντησε.

“Άκου… δεν παριστάνω την παρθένα. Αυτό το δρόμο εγώ τον διάλεξα… έχω την ευθύνη μου και μάλιστα μεγάλη. Μου γυάλισαν τα φράγκα, οι λουσάτες υποσχέσεις… βλέπεις κάποτε μέτραγα. Όμως μετά, κλασικά οι αυταπάτες άρχισαν να τελειώνουν γρήγορα. Έτσι συνήθως συμβαίνει. Όλα ξεθωριάζουν ξαφνικά και προσγειώνεσαι απότομα. Βαρέθηκα να με πηδάει τσάμπα το αφεντικό στο φαγάδικο…. μετά αποφάσισα να το κάνω με λεφτά, ξέρεις… τα γνωστά… μαγαζιά…. προστάτες…. στην αρχή ωραία τα φράγκα… γκλαμουριά…. μετά…”, κόμπιασε, “μετά εφιάλτης…. παραξενιές πελατών, διαστροφές επωνύμων, εκεί να δεις φίλε μου… δικαστές… επιχειρηματίες… ευυπόληπτοι πολίτες…. σκόνη…. παραφροσύνη… κατήφορος. Όλα γουρούνια”

“Πιστεύεις ότι όλοι οι άντρες είναι έτσι;”

“Εγώ αυτούς είδα” του είπε.

“Αυτή είναι μια όψη της πραγματικότητας, δεν είναι όμως κανόνας. Οι δικοί σου;” τη ρώτησε.

“Εγκατάλειψη πλήρης….! Μπορεί να έχουν κι αυτοί τα δίκια τους” ψιθύρισε με πίκρα.

“Σού λείπουν;”

Είδε τα μάτια της να υγραίνονται.

“Ναι… είναι στιγμές που μού λείπουν. Η μάνα, η αδελφή μου…”

“Ο πατέρας σου;”

“Σε παρακαλώ, μην με ρωτάς για αυτό”, του είπε απότομα.

“Άνοιξε την καρδιά σου και μίλα”

“Ο πατέρας μου πέθανε πριν χρόνια, ο πατριός μου ήταν, με… σε παρακαλώ δεν θέλω να το συνεχίσω…”

“Εντάξει” της είπε κατανοώντας τα απωθημένα της ψυχής της.

Περπάτησαν ώρα πολύ. Αφέθηκαν στην κουβέντα.

“Θέλω να μού κάνεις μια χάρη… Πως σε λένε;” τη ρώτησε

“Σόνια, εσένα;”

“Ανδρέα. Θέλω να προσέξεις τον εαυτό σου, ακούς; Θέλω να το κάνεις”

“Πως; Με τι δουλειά;”

“Κάνε κάτι άλλο, βρες κάτι άλλο”

“Να το βρω που;”

“Ακου, υπάρχουν δομές και σύλλογοι σε κάποιους Δήμους για όλα αυτά. Ακόμα και συλλογικότητες που θα μπορούσαν να σού βρουν ένα χώρο να μείνεις, με άλλα άτομα αλλά νομίζω είναι καλύτερα από όλο αυτό…” της είπε με πείσμα.

Τον κοίταξε έντονα. Πρώτη φορά εδώ και καιρό άκουγε τέτοια λόγια. Το βλέμμα του ήταν σαν να περίμενε κάτι σαν υπόσχεση από μέρους της.

“Εντάξει…”

“Πρέπει να σε αφήσω” της είπε.

“Φύγε… έχεις οικογένεια;” τον κοίταξε με μάτια υγρά. “παιδιά;”

“Ναι και μια κόρη έφηβη”

Το βλέμμα της έπεσε στον κήπο τού απέναντι σπιτιού. Άπλωσε το χέρι της και έκοψε ένα τριαντάφυλλο, ένα μεγάλο κόκκινο τριαντάφυλλο”

“Δος της αυτό το λουλούδι από μένα” τού έκανε με ένα όμορφο χαμόγελο. Το χέρι της έτρεμε από συγκίνηση την ώρα που τού το έδινε. Το πήρε ευλαβικά.

“Σε ευχαριστώ πολύ” της είπε.

“Εγώ σε ευχαριστώ” εισέπραξε τη δική της απάντηση. Τράβηξε από το πορτοφόλι του τριάντα ευρώ και τής τα έδωσε. Εκείνη με έναν μορφασμό τράβηξε το χέρι της. Όμως εκείνος το πήρε στο δικό του αποφασιστικά.

“Για την αποψινή ξεπέτα” τής είπε χαϊδεύοντας το αφυδατωμένο της πρόσωπο. Είδε ένα παράξενο λυτρωτικό χαμόγελο να ζωγραφίζεται στο βλέμμα της. Σαν κάθαρση. Τα πήρε. Χώρισαν οι δρόμοι τους. Την είδε να χάνεται αργά στο σκοτάδι της νύχτας. Λίγα μέτρα πιο κάτω την είδε που σταμάτησε και γύρισε προς το μέρος του. Τα χέρια τους κινήθηκαν από μακριά σε έναν αποχαιρετισμό όλο μηνύματα.

Αφιερωμένο σε όλες εκείνες τις γκρίζες και θλιμμένες περιθωριακές ψυχές της νύχτας. Στη ζεστασιά που παραμένει πάντα βαθιά στην καρδιά τους γυρεύοντας ένα χαμόγελο, ένα πηγαίο χάδι και έναν στοιχειώδη σεβασμό.

Dedicated to all those gray and sad fringe souls of the night. In the warmth that always remains deep in their hearts looking for a smile, a source caress and an elementary respect.

Dédié à toutes ces âmes grises et tristes de la frange de la nuit. Dans la chaleur qui reste toujours au fond de leur cœur à la recherche d’un sourire, d’une caresse source et d’un respect élémentaire.

22 σκέψεις σχετικά με το “Σκόρπια βήματα

Add yours

  1. Δεν το έχω διαβάσει αυτό!!! Βασανισένες ψυχές που ξεστράτισαν. Που παρασύρθηκαν απο τη λάμψη του χρυσού. Δεν ξέρω…είναι δύσκολες περιπτώσεις και δεν χωράνε όλες σε ένα τσουβάλι.
    Καλησπέρα ΓΙάννη

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Τα «Σκόρπια βήματα» Άννα μου είναι μια μικρή «επανέκδοση» της μίνι αρχικής που είχε ανέβει και συμμετάσχει στο αγαπημένο μας «Παιχνίδι με τις λέξεις» Επειδή δεν έχει δημοσιευθεί πουθενά αλλού, είπα να το φέρω εδώ.
      Σίγουρα δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες. Και σίγουρα, όπως περνάω μέσα από το διήγημα, δεν είναι άμοιροι ευθυνών οι άνθρωποι που ολισθαίνουν εκεί. Είτε άντρες είτε γυναίκες. Από την άλλη όμως δικαιούνται τον ανάλογο σεβασμό στη ζωή τους και στα δικαιώματά τους, ακόμα και έτσι.
      (Θυμήσου τη γνωστή υπόθεση των οροθετικών ιερόδουλων που ο «κύριος» Λοβέρδος, υπουργός τότε, τις είχε κρεμάσει στα μανταλάκια, εντελώς αναίτια, όπως αποδείχτηκε αργότερα).
      Ευχαριστώ Άννα μου!

      Μου αρέσει!

  2. Πόσο ανάγκη το είχα να διαβάσω αυτό το εξαιρετικό μίνι διήγημα Γιάννη μου. Μια όαση μέσα σε αυτή την ασκήμια που ζούμε μέσα από την επικαιρότητα που τρέχει, ήταν αυτό το κείμενο. Ανθρωπιά, σεβασμός στον συνάνθρωπο, πόσο εξαίρετο και αναγκαίο. Συγχαρητήρια φίλε μου!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Eπειδή η αγριότητα βασιλεύει στους «κόσμους» αυτούς Κατερίνα μου, οφείλουμε λίγα λόγια και αισθήματα σε επιλογές που μπορεί, έστω και αργά, να αναιρεθούν. Και μια νέα σελίδα να γυρίσει σε πολλές ζωές. Η ευκαιρία ζωής είναι ευλογία να δίνεται έστω και αν αυτή απορρίπτεται. Υπάρχει πολύ θαμμένη τρυφερότητα στα πλάσματα της νύχτας και του περιθωρίου αγαπημένη μου φίλη.
      Σε ευχαριστώ για την παρουσία και το σχόλιο.

      Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Ειδικά αυτό το τελευταίο αγαπητέ φίλε μου. Όλοι μπορούμε να αναζητήσουμε μια ανθρώπινη καρδιά μέσα μας. Να της δώσουμε δικαιώματα και ευκαιρίες. Σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο και την παρουσία σου Βασίλη μου.

      Μου αρέσει!

  3. Υπέροχο Γιάννη. Μια εσάνς μελαγχολίας για την κατάσταση της ηρωίδας, ισορροπεί με μια εσάνς αισιοδοξίας, γιατί δίπλα μας υπάρχουν ακόμα άνθρωποι.
    Άνθρωποι που θα ξεφύγουν από τα «πρέπει» και θα αφιερώσουν χρόνο να ακούσουν έστω ψυχές πονεμένες, από επιλογή ή όχι. Και αυτό, έστω και αυτό είναι σημαντικό.
    Μπράβο σου για την ευαισθησία σου και τον υπέροχο χειρισμό σου στο θέμα!

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Η γνώμη σου σαν νέα γυναίκα είναι για μένα σημαντική και κρίσιμη Μαρίνα μου. Και με βοηθά να διαμορφώνω κρίση και άποψη. Υπάρχει πολύς πόνος και σκοτάδι σ’ αυτές τις ψυχές Μαρίνα μου. Φυσικά και ευθύνη. Μεγάλη, την οποία ουδείς παραγνωρίζει. Όμως ποιος είναι ο σκοπός μας; Η ετικέτα; Ο εξοβελισμός; Η καταδίκη; Ή η προσπάθεια για μια άλλη ζωή, ένα χέρι βοήθειας και στήριξης, μαζί και κριτικής. Θα μου πεις, «εμείς είμαστε άδολοι; έντιμοι; αναμάρτητοι;» Όχι φυσικά! Όλοι μαζί πορευόμαστε αυτό το δρόμο καλή μου. Σε ευχαριστώ για την παρουσία σου και τις σκέψεις σου κορίτσι μου.

      Μου αρέσει!

    1. Μην το λες αυτό Γουίλ! Η ευαισθησία σου και η πένα σου έχει ανάλογα αντανακλαστικά. Το πιστεύω, το έχω δει. Σε ευχαριστώ όμως για την παρουσία και την κατάθεση των συναισθημάτων σου. Να είσαι καλά.

      Μου αρέσει!

      1. έδωσες τα συναισθήματα με μια τέτοια λεπτότητα που είναι αξιοζήλευτη. Και δεν προσπάθησες να ωραιοποιήσεις ή να δικαιολογήσεις τίποτα. Και αν καταδικάζει κάτι την ηρωίδα σου δεν είναι η κατάντια της -για την οποία δέχεται και η ίδια ότι φταίει παρότι όχι ολότελα- αλλά η πρόταση για την ξεπέτα όπως την λέει τη στιγμή που ξέρει ότι έτσι καταδικάζει τον άλλο

        Αρέσει σε 1 άτομο

      2. Έχεις απόλυτο δίκιο Γουίλ και ορθώς το παρατηρείς. Και ευχαριστώ για το σεβασμό που έδειξες στο μικρό αυτό έργο, δείγμα της αγάπης σου για τη γραφή και τη μυθοπλασία. Να είσαι καλά φίλε μου.

        Μου αρέσει!

  4. Είναι γνωστό πως πολλές φορές, εμείς οι «συμβατοί άνθρωποι» θέλουμε να πλησιάσουμε και να εξερευνήσουμε το εσωτερικό, την ανθρώπινη πλευρά ενός μύθου, μιας εταίρας, ενός ομοφυλόφιλου κλπ κλπ. Εκείνο που δεν μπορούμε να ξέρουμε είναι το πόσο συχνά από συμβαίνει σε όλους αυτούς τους μύθους, πάρα πολύ συχνά λοιπόν άνθρωποι συμβατοί, τους πλησιάζουν, μα πάρα πολύ συχνά, και τότε, τότε ακούν μια ιστορία, μια ιστορία κομμένη και ραμμένη στις ευαισθησίες τους. Ανάλλογα τον πελάτη λοιπόν …
    Για μένα, τον ξεπέταξε, του έδωσε αυτό ακριβώς που ήθελε, μια ακόμα θλιβερή ιστορία … δική της, φίλης της, από ταινία, ποιος ξέρει;
    Αυτό που μου άρεσε και με κράτησε μέχρι τέλος ήταν το απλό λιτό γράψιμο σου Γιάννη μου, μια φαινομενική ξεπέτα, μόνο που ξέρουμε πως οι φαινομενικές απλές ξεπαίτες έχουν περισσότερη δουλειά καμία φορά 🙂 Αυτό που με κράτησε λοιπόν ήταν : «τα σημάδια της κατάρρευσης αγωνίζονταν να σβήσουν κάποια όμορφα χαρακτηριστικά στο πρόσωπό της. »

    «Δεν ήξερε τι σχεδίαζε να κάνει αλλά ήταν σίγουρος ότι ήθελε πάρα πολύ κάτι να κάνει.» έκανε; αχμμ δεν νομίζω.

    Πάντως, εγώ ως αναγνώστρια πέρασα όμορφα, το διάβασα όλο, γρήγορα, άνετα, και υπογράμμισα ότι με άγγιξε 🙂

    Καλή συνέχεια Γιάννη μας 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Προσεγγίζω με μεγάλη προσοχή Μάνια μου τις αιτιάσεις και τις σκέψεις σου. Είναι φανερό ότι δεν «αγιοποίησα» το πρότυπο της νεαρής γυναίκας μήτε το «ξέπλυνα» για να λειτουργήσει ως σημείο αναφοράς. Και έτσι πιστεύω έπρεπε να κάνω.
      Απλά ήθελα να σταθώ ότι και τα πλάσματα αυτά, οι άνθρωποι δηλαδή αυτοί είτε άντρες είτε γυναίκες, δικαιούνται ανθρωπιάς και ανάλογης προσέγγισης. Δεν γίνεται να τους χρησιμοποιούμε όποτε μας βολεύουν στις αισθήσεις μας και να τους απορρίπτουμε όποτε επιθυμεί η «ηθική» μας.
      Χαίρομαι που το λιτό και απλό κείμενο σε κέρδισε. Δεν έγινε τυχαία. Ήταν η αφήγηση μιας απλής καθημερινής πιθανής στιγμής στη ζωή μας.
      Ευχαριστώ τόσο για το χρόνο αλλά και τον τρόπο που έμεινες στο μικρό αυτό διήγημα.
      Καλή συνέχεια κορίτσι μου.

      Μου αρέσει!

  5. Εξαιρετικό!!
    Αυτό που πραγματικά με συναρπάζει είναι το ότι, ενώ δεν υπάρχει πλοκή, δεν υπάρχουν μακριές περιγραφές, στη περιγραφή μιας και μόνο κεντρικής στιγμής ( ο διάλογος) μου προκάλεσες όλα τα συναισθήματα σε ένταση.

    Τι να πω! Τόση ευαισθησία, τόση ανθρωπιά!
    Να θυμόμαστε λοιπόν αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι, οτι ο κόσμος μας δεν έχει ανάγκη από κριτές, αλλά από συμπόνοια και ευαισθησία.

    ps: Υπέροχη φωτογραφία! 🙂

    Καλό βράδυ Γιάννη!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Καλησπέρα Ειρήνη μου. Για μια ακόμα φορά χαίρομαι την παρουσία σου. Δεν ήθελα να εξωραίσω την ηρωίδα, μήτε να την απαλλάξω από ευθύνες. Περισσότερο εστίασα σε αυτό που αναφέρεις. Δεν είμαστε κριτές!
      Χαίρομαι που σου άρεσε καλή μου. Καλό σαββατοκύριακο.

      Αρέσει σε 1 άτομο

  6. This story is very moving, sad, yet you know the sun has risen here and my heart is calmer now, after reading. You know there was a time when I was studying at the University of Palermo, and I went around at night, with my artist friends, and sometimes we met desperate people, lost people, and everyone had something to forget, with alcohol, or drugs, or sex. I was like a butterfly among lions, I have never drowned my problems in any kind of drug or liquor. But I understood them and I felt their pain because some of us have lived inside a cross of fire that has burned the soul and there is no refreshment for those who have a destroyed soul. I always try to pray for all these people who have forgotten themselves. But my pain covers everything and sometimes only the memories remain and I would like to forget them too but I don’t know an effective way.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  7. Dear Fairy Queen, my friend,
    I want to thank you from my heart for the feelings you gave me under your above comment. I want to agree with your life position against drugs and alcohol. I understand your feeling for all of these people, especially young people who are under this nightmare..
    We connect our voices and our souls with them. To hold them in life.
    Have a blessed day my friend.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Άιναφετς

"Γιατροσόφια, κόλπα, σχόλια και άλλα πολλά"

Στοχαστής

Υπό κατασκευήν Άνθρωπος

Journey of 1001 Steps

Walking the Labyrinth

Place your Feelings

Feeling places, places to feel

ATFK

𝖠𝗇𝗈𝗍𝗁𝖾𝗋 𝖶𝗈𝗋𝖽𝖯𝗋𝖾𝗌𝗌.𝖼𝗈𝗆 𝗌𝗂𝗍𝖾.

To Koskino

For a revolutionary poetry of our times

De malinha pronta

Fotografias e palavras percorrem o mundo de mãos dadas.

Mariana Dynasty

Live life, Love life

Tantric Sexual Healing

Empower and master your tantric energy

Les Cent Ciels

Amour, Être, Exister, De-Venir, Vivre, Réalité, Action, Agir, Plaisir, Voluptés_Emotions_Désirs_Sensations_Emois_Désirs_Perceptions_Réalisations, Jouir

The Wonderful and Wacky World of One Single Mom

A place to write all I need to write.

Trust and Believe In The Unseen

Live with More Light & Faith by CM.

The Essence of you

Inspire Innovate Improve.

Perception

A journey into the labyrinth of my sceptical mind.

blogosth

Il y a bien longtemps, dans une blogosphère lointaine, très lointaine... vivait un drôle de petit blog !

Art et Semence

Poésie et prose : où aller ?

ore de drum

impresii de călătorie, artă, cultură, spiritualitate, gastronomie, vinuri

Les fééries d'Evangeline

prendre le temps de rêver

photographias

photography and life

Poetic Rose

Στην Ποίηση και τον Έρωτα...

A Hansen Chronicle

...lyrical reflections on life's curiosities...

Dance Eat Love

life in colours

Λογοτεχνία & Σκέψη

Λογοτεχνία, Ποίηση, Θέατρο, Κινηματογράφος, Κόμικς, Αρθρογραφία

Chroniques Atmosphériques

Regards et Instantanés

Lnas's place

Just a place to relax

The REKHA SAHAY Corner!

Witness What Happens When A Ghalib Loving Psychologist Who Doubles As A Hindi Kaviyatri And Raconteur Sits Down Over A Cup Of Coffee And Coelho By Her Side To Converse About Art, Love, Faith, Philosophy And The Journey Called Life! You're Invited!

Palette d'expressions-Laurence Délis

Ecriture et peinture - Le reflet de mon travail quotidien dans l’art.

Raffaello Palandri's Blog

Coach, Writer, Speaker, MMQG Founder. Body, Mind, and Soul Healer.

Mon petit Cafe de Humanite

coffee-books-journeys-films-arts

Filimages

A quoi servent les images que l'on ne montre pas ?

Photos au fil de mes balades et voyages

Photos Dominique Picard ©

stell Α rch

ή αλλιώς ένα blog για την αρχιτεκτονική, τις τέχνες, τη λογοτεχνία, τα ταξίδια, τη μαγειρική και ό,τι άλλο προκύψει || or a blog about architecture, art, literature, travels, cooking and anything else

Pensieri Parole e Poesie

Sono una donna libera. Nel mio blog farete un viaggio lungo e profondo nei pensieri della mente del cuore e dell anima.

My Interesting Blog

Άσε να σου τραβήξει το ενδιαφέρον!😉

Perkins Designs

Photography ⋅ Art ⋅ Design

THE PRODIGY OF IDEAS

This blog is a part of my inner world. Be careful to walk inside it.

EPOCHE' (fotoblog di francesco)

"Io non dischiudo nè nascondo ma al contrario faccio vedere" (Eraclito)

La Page @Mélie

Contre le blues, le meilleur remède, c'est le rock

Fragments of Fantasy της Κωνσταντίνας Κοράκη

Μυθιστορήματα, διηγήματα, άρθρα

LovArt's Corner

books, music, culture

Sleeping Under The Moon

Books, not guns. Culture, not violence

Bookish adventures

“You can never get a cup of tea large enough or a book long enough to suit me.” C.S. Lewis

ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΞΕΡΟ ΨΩΜΙ

Ένα ιστολόγιο για τα βιβλία

Create your website with WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: