Μετρώ τους χτύπους (Μικρό διήγημα)

Κατηγορία: Μικρό δραματικό διήγημα (Short drama story-Histoire courte)

«Μετρώ τους χτύπους»

Χτύπος πρώτος… Οξύς.

Σε βλέπω να περιφέρεσαι μόνο, εγκαταλειμμένο, μικρό και φοβισμένο. Ένα κινούμενο κορμάκι με τα μικρά αυτάκια σου να ανεμίζουν στον αγέρα. Νιώθω τη ζεστασιά του κορμιού σου καθώς μικρή μπαλίτσα στην αγκαλιά μου κάτω από το μπουφάν όπως κατηφορίζουμε τη στράτα στο δάσος. Ανταμώνω το βλέμμα σου αλλά και το ένστικτό σου ότι κάτι φιλικό σε κουβαλάει.

Χτύπος δεύτερος… Αντανακλαστικός.

Πόσες αγκαλιές σε γυροφέρνουν σαν δοκιμάζεις τα πρώτα δειλά βήματα γύρω απ το τζάκι στο νέο σπιτικό σου. Η Παρουσία σου κατάφερε να μαζέψει ολόγυρά μια οικογένεια. Να την ενώσει ξανά.

Χτύπος τρίτος… ελαφρύτερος.

Σε βλέπω να με κοιτάς. Με εκείνα τα μάτια σου. Μικρός ακόμα αλλά πιο σίγουρος. Ρουφάς κάθε μου κίνηση. Κρυφά να σκάβεις με τα ποδαράκια σου το χώμα στον κήπο δίπλα στα δικά μου λαγούμια με τα φρέσκα φυτά. Σε μαλώνω να μην τα ξεριζώνεις με τη μουσούδα σου.

Χτύπος τέταρτος… βαρύς.

Μεγάλωσες. Τρέχεις πια λεύτερος, σίγουρος. Καλπάζεις αφηνιασμένος. Καταλαβαίνεις τη δύναμή σου να μεγαλώνει, να θεριεύει. Εκεί στην παλιά καλύβα δίπλα στη θάλασσα. Κουνάς την ουρά σου χαρούμενα σε εκείνον τον φτωχό μετανάστη που σε φιλεύει με ένα κομμάτι από το κουλούρι του.

Χτύπος πέμπτος… υπόκωφος.

Αγκαλιάζεις με τα μπροστινά σου πόδια τη μικρή σου Κυρά που κλαίει. Την φιλάς με κάθε τρόπο στα μάγουλά θέλοντας να αποδιώξεις το πόνο της. Κάνεις χίλια δυό να γίνεις ένα μαζί της. Φέρνεις τη μπαλίτσα σου στο στόμα δώρο να ξεχάσει ό,τι την πληγώνει. Γυρεύεις με κάθε τρόπο το χαμόγελό της.

Χτύπος έκτος… μονότονος.

Γίνεσαι άγριο θεριό ανήμερο. Ουρλιάζεις πρωτόγνωρα στο ξένο και επιθετικό χέρι που τολμά να απλωθεί επάνω στη μεγάλη σου Κυρά. Είσαι εκεί, φύλακας, παθιασμένος υπερασπιστής, αδιαφορώντας αν είσαι άοπλος ή πιο αδύνατος. Δεν λογάς τον κίνδυνο και αδιαφορείς για το κόστος. Ματώνεις αλλά νικάς. Και μετά, με τα κοφτά χαρούμενα γαβγίσματά σου δηλώνεις τη χαρά γλύφοντας τις πληγές σου.

Χτύπος έβδομος… σαν σούρσιμο.

Πως κάνεις έτσι σαν τρελός κι αλλοπαρμένος σαν επιστρέφουμε σπίτι…! πηδάς επάνω μας, μας αγκαλιάζεις, γυρίζεις σαν σβούρα στα πόδια μας. Για σένα ο χρόνος της απουσίας είναι μια ευθεία γραμμή. Δεν τον ξεχωρίζεις. Τον νιώθεις σκληρό αποχωρισμό. Και θέλεις να γιορτάσεις ξανά το αντάμωμα.

Χτύπος όγδοος… πνιγμένος.

Τα μάτια σου…! αχ καρδιά μου αυτά τα μάτια σου…! διάπλατα ανοιχτά, ζωγραφισμένα σαν δυό μεγάλα φεγγάρια που λάμπουν. Τόσο εκφραστικά. Έτοιμα να πουν τόσα μεγάλα κι αληθινά.

Αυτά σου του μάτια, τώρα παγωμένα. Γεμάτα απορία και πόνο. Με ένα απέραντο “γιατί” να κραυγάζει, να αντηχεί στα πέρατα της μέρας που ξημερώνει.

Τα μάτια σου λατρεμένε μου Φίλε, ψυχοπαίδι μου μεγάλο. Σκουπίζω απαλά το σφραγισμένο σου στόμα από τα υπόλοιπα του δηλητήριου που πήρε τη ζωή σου.

Είναι οι χτύποι που μετρώ στο χώμα που γράφουν το σενάριο των ύστατων στιγμών σου. Στην αγκαλιά μας. Πριν σε αποθέσω στην ανοιχτή Γη που σε καρτερεί στερνή σου φωλιά.

Το πρώτο χάραμα της αυγής φωτίζει το βλέμμα μου γεμάτο αίμα. Καλό σου ταξίδι…!

Με καρτεράνε λογαριασμοί πίσω μου για σένα.

Αφιερωμένο σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, έχουν ζήσει το άφθαστο μεγαλείο της ζωής και της συνύπαρξης με έναν Σκύλο, απολαμβάνοντας πραγματικά μαθήματα ζωής, εμπειρίας και άδολης αγάπης. Επίσης μια ΚΡΑΥΓΗ ενάντια στους άρρωστους ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ που χτυπούν ή δηλητηριάζουν ζώα δείχοντας  την ιταμή και δειλή τους κτηνωδία. Να γνωρίζουν ότι ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝΤΑΙ από παντού και δεν πρόκειται να διαφύγουν στην ανωνυμία και την ατιμωρησία. 
Οι εικόνες και το βίωμα που εξέφρασα στο μικρό αυτό αφήγημα πραγματικά με έχουν στοιχειώσει στη φαντασία μου.  Είναι εικόνες που δεν θέλω κανείς να ζήσει. Δώστε την αγάπη σας στους τετράποδους φίλους μας, ειδικά αυτούς τους αδέσποτους και περιπλανημένους. Να ξέρετε ότι έχετε να εισπράξετε συναισθήματα που δεν υπολογίσατε ποτέ.

Πρώτη δημοσίευση: 19 Νοέμβρη 2017, Περιορισμός έκτασης: 500 λέξεις. Πήρε μέρος στο δικτυακό λογοτεχνικό διαγωνισμό: «Παίζοντας με τις λέξεις #12» Τιμήθηκε στη 2η θέση με τη ψήφο των συμμετεχόντων.

«Counting the beats»

First beat… Acid.
I see you wandering alone, abandoned, small and scared. A moving bodysuit with your little ears waving in the air. I feel the warmth of your body as a small ball in my arms under the jacket as we descend the path in the woods. I reward your gaze but also your instinct that something friendly carries you.

Second beat… Reflective.
How many hugs take you around as if you are trying the first timid steps around the fireplace in your new home. Your presence has managed to gather a family all around. To unite it again.

Third beat… Lighter.
I see you looking at me. With those eyes of yours. Small still but more confident. You suck my every move. Secretly dig with your feet the soil in the garden next to my burrows with fresh plants. I scold you not to uproot them with your muzzle.

Beat fourth… heavy.
You grew up. You run free, sure. You gallop unscathed. You understand your power to grow, yes to grow. There, in the old hut by the sea. You wag your tail cheerfully to that poor immigrant who kisses you with a piece of his bun.

Beat fifth… muffled.
You hug with your front legs your little lady who is crying. You kiss her in every way on the cheeks, wanting to banish her pain. You make everything to be one with her. You bring your ball to your mouth as a gift to forget what hurts her. You seek her smile in every way.

Beat sixth… drab.
You become a wild beast anime. You scream unprecedentedly in the foreign and aggressive hand that dares to spread over your great Lady. You are there, guard, passionate defender, regardless of whether you are unarmed or weaker. You don’t think about the risk and you’re indifferent to the cost. You bleed but you win. And then, with your brisk cheerful barking you declare joy by licking your wounds.

Beat seventh… like a screeching.
How do you do so like crazy and alienated as we return home…! you jump on us, you hug us, you turn like a spinner at our feet. For you, the time of absence is a straight line. You don’t single him out. You feel it as a hard separation. And you want to celebrate the reunion again.

Beat eighth… drowned.
Your eyes…! ah my heart these eyes of yours…! wide open, painted like two big moons shining. So expressive. Ready to say so much big and true.

These are your eyes, now frozen. Full of wonder and pain. With a vast «why» screaming, echoing at the ends of the day that dawns.
Your eyes are adored my friend, my great soul child. I gently wipe your sealed mouth from the remnants of the poison that took your life.

It is the beats that I count in the ground that write the script of your last moments. In our arms. Before I deposit you in the open Earth that perseveres you in your sternal nest.
The first dawn of dawn illuminates my gaze full of blood. Have a nice trip…!
I have a lot of open accounts behind me to do for you.

Dedicated to all those people who, in one way or another, have lived the incorruptible greatness of life and coexistence with a Dog, enjoying real life lessons, experience and unscrupulous love. Also a CRY against the sick MURDERERS who beat or poison animals showing their shameful and cowardly brutality. To know that THEY ARE BEING WATCHED from everywhere and will not escape into anonymity and impunity.

The images and experience I expressed in this little narrative have really haunted me in my imagination. They are images that I don’t want anyone to live. Give your love to our four-legged friends, especially those stray and wandering. Know that you have to collect feelings that you never counted.

21 σκέψεις σχετικά με το “Μετρώ τους χτύπους (Μικρό διήγημα)

Add yours

  1. Πω πω πω τι μου θύμισες! Με συγκλόνισε αυτό το διήγημα στο »παίζοντας με τις λέξεις»! Το αγάπησα, μίλησε στην καρδιά μου. Αγάπη πραγματική εισπράττουμε απο τα σκυλάκια μας . Ας τους την δώσουμε πίσω στο μισό τουλάχιστον. Τώρα τελευταία κάπου διάβασα έναν παπά που είπε ότι όσοι έχουν σκύλους φύλακες σπίτια τους να μην μπαίνουν στην εκκλησία γιατί τους φυλάει ο Θεός και δεν χρειάζονται σκυλιά και να τα δώσουν. Διαπράττουν αμαρτία οι έχοντες τους σκύλους…ακους;
    Φιλιά πολλά

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Το διάβασα και εγώ Άννα μου. Άνθρωπος του Θεού σού λέει ο άλλος! Σταματάει κάθε λογική και ανθρωπιά σε τέτοια άτομα. Λυπάμαι μόνο για τη θλιβερή τους κατάντια και κατήφορο. Πραγματικά κατήφορος!
      Ξέρεις, το είχα καιρό αυτό το διήγημα αδιάβαστο. Δεν το είχα ανεβάσει πουθενά. Δεν άντεχα να το διαβάσω! Ήταν δύσκολα τα συναισθήματα. Αποφάσισα τελικά να το ανεβάσω, να το δώσω και εδώ και σε ένα κοινό εκτός Ελλάδας για να μοιραστούμε αυτά τα συναισθήματα μαζί.
      Σε ευχαριστώ για τα ακριβά σου συναισθήματα αγαπημένη μου φίλη.

      Μου αρέσει!

  2. Σκύλο δεν απόκτησα ποτέ. Μου ήταν αδύνατο να δεσμευτώ στις υποχρεώσεις μιας τέτοιας υιοθεσίας. Απεναντίας, έχω υπό την προστασία μου, όλες τις γάτες της γειτονιάς. Το ξέρω, αυτές δεν είναι πιστές όπως ο σκύλος. Το μόνο που ξέρουν να κάνουν, είναι εκλιπαρούν για φαγητό. Έστω κι αν ξέρουν ότι τις τάισες πριν λίγη ώρα. Κάποια στιγμή μπορεί να νιώσουν και την ανάγκη για κάποιο χάδι. Τότε θα τριφτούν πάνω σου με ικανοποίηση. Μέχρι εκεί.
    Την Καλημέρα μου, Γιάννη! Υπέροχο το κείμενό σου!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Βασίλη μου, φίλε μου, λίγο το θεωρείς αυτό που κάνεις; Τι λες τώρα! Μακάρι να μπορούσαμε να το κάνουμε περισσότεροι. Είναι ένας εθελοντισμός γεμάτος ανθρωπιά όλο αυτό Βασίλη! Και να είσαι περήφανος φίλε μου. Μεγάλωσα με γάτες, μπορεί να μην έχουν τη σχέση του σκύλου με τον άνθρωπο αλλά έχουν κι αυτές, τη δική τους ψυχούλα, τη χάρη τους. Και αξίζουν και εκείνες την αγάπη μας.
      Σε ευχαριστώ φίλε μου και για τα λόγια και για αυτό που κάνεις στη γειτονιά σου. Καλησπέρα.

      Μου αρέσει!

  3. Πάντα πίστευα ότι είναι αδύνατο να αποδώσεις με λόγια την απέραντη και ολοκάθαρη αγάπη που σου προσφέρει ένας σκύλος. Εγώ που μεγαλώνω το δικό μου ψυχοπαίδι μου και έχω νιώσει απίστευτα συναισθήματα από την αγάπη του, νιώθω λίγη να την μεταφέρω σε κάποιον που δεν την έχει ζήσει. Εσύ όμως το κατάφερες Γιάννη μου, μέσα σε οκτώ χτύπους. Και έκανες την καρδιά μου να χτυπήσει δυνατά, βούρκωσα, έκλαψα. Δεν θέλω να το ζήσω ποτέ αυτό, δεν ξέρω αν θα το αντέξω. Το γράψιμό σου συγκλονίζει φίλε μου, ακόμα και μέσα σε οκτώ προτάσεις. Υπέροχο και ας με έκανες να κλάψω, σε συγχωρώ.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Αγαπημένη μου φίλη, Κατερίνα μου! Έχουμε κοινά βιώματα για τα «ψυχοπαίδια» μας. Και έτσι καταλαβαίνουμε τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στην καρδιά μας με όλο αυτό. Κανείς άνθρωπος μην ζει τέτοια στιγμή.
      Το είχα κλεισμένο αυτό το μικρό διήγημα. Δεν το είχα ανεβάσει πουθενά αλλού. Δεν άντεχα να το διαβάσω ξανά. Είπα να το φέρω και εδώ και να μοιραστώ, για μια ακόμα φορά, σκέψεις και συναισθήματα.
      Σε ευχαριστώ πολύ για τα ακριβά σου δάκρυα αγαπημένη μου φίλη. Είναι υπέροχα.

      Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Συγκινήθηκα με το παιχνίδι μας στα παλιά λημέρια της Μαρίας, διπλοσυγκινήθηκα με ‘κείνη τη συμμετοχή σου που την ανέσυρα στη μνήμη μου… πόση αγάπη και σεβασμό κρύβει η ιστορία σου, Γιάννη μου. Ας ήταν όλοι τόσο ευσυνείδητοι φιλόζωοι, αντί να περιφέρουν ένα λουράκι μ’ ένα ζωντανό δεμένο στην άκρη του… Λόγω μόδας, πάντα. Ήδη στη γειτονιά μας κυκλοφορούν αδέσποτα -πρώην κατοικίδια- σκυλάκια που προφανώς οι κάτοχοί τους, τα έπαιξαν και τα βαρέθηκαν.
    Την καλησπέρα μου Γιάννη.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Όπως σε όλες τις εκδηλώσεις και τις πλευρές της ζωής μας, Μαρία μου, αναζητούμε την αλήθεια και τη γνησιότητα. Αυτήν, που περιγράφεις ως γεγονός στις γειτονιές. Πιστεύω και εύχομαι, αυτό το αίσχος, κάποτε να σταματήσει γιατί είναι αχαρακτήριστο.
      Ναι, οι μνήμες από τα λογοτεχνικά μας δρώμενα, αγαπημένη μου φίλοι, είναι πάντα ζωντανές και πιστεύω πως πρέπει να συμβάλλουμε και εμείς σ’ αυτό για να τις διατηρούμε.
      Σε ευχαριστώ πολύ καλή μου με όλη μου την αγάπη. Φιλιά.

      Μου αρέσει!

  5. Έχω συνυπάρξει με σκυλί για πολλά χρόνια, και έτσι κι εγώ έχω συγκινηθεί από το κείμενο, όπως και κάθε άνθρωπος φιλόζωος γενικά, που μπορεί να νιώσει και να κατανοήσει τα οφέλη και τα μαθήματα ζωής που μπορούν να μας χαρίσουν τα πιστά αυτά ζωάκια
    .Τα τελευταία 10 χρόνια συνυπάρχω με τα δυο μου γατιά, και αν ο σκύλος μου δίδαξε τί σημαίνει πίστη και αφοσοίωση, οι γάτες μου δίδαξαν με την ανεξάρτητη φύση τους, τί σημαίνει να βασίζεσαι αποκλειστικά στον εαυτό σου.. Είτε σκύλος, είτε γάτα, … τα λατρεύω!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Έχεις πλήρη εικόνα δύο εμβληματικών ζώων, Ειρήνη μου, που, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν δεθεί κοντά μας. Με διαφορετικές φύσεις και προσφορές.
      Ένιωσα τα συναισθήματά σου και σε ευχαριστώ πολύ για αυτά. Όπως και για την συνεχή σου παρουσία αγαπητή μου φίλη. Να είσαι καλά.

      Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

medianalysis.net

Copyright © 2012 SMG. All rights reserved

Energie Holistique Naturelle Le Blog

Coach holistique et accompagnatrice bien être

marilenaspotofart

♥ for decoupage ∼ «σιωπώντας έγινα όλος γλώσσα» Ν.Π.

Marias Achtsamkeitsreise

Momente, Geschichten, Seelenkram, Bilder, Fotos, Musik

Olivia2010kroth's Blog

Viva la Revolución Bolivariana

Άιναφετς

"Γιατροσόφια, κόλπα, σχόλια και άλλα πολλά"

Στοχαστής

Υπό κατασκευήν Άνθρωπος

Journey of 1001 Steps

Walking the Labyrinth

Mother Wintermoon

Mind, Body, Spirit

Place your Feelings

Feeling places, places to feel

ATFK

𝖠𝗇𝗈𝗍𝗁𝖾𝗋 𝖶𝗈𝗋𝖽𝖯𝗋𝖾𝗌𝗌.𝖼𝗈𝗆 𝗌𝗂𝗍𝖾.

To Koskino

For a revolutionary poetry of our times

De malinha pronta

Fotografias e palavras percorrem o mundo de mãos dadas.

Mariana Dynasty

Live life, Love life

Tantric Sexual Healing

Empower and master your tantric energy

Les Cent Ciels

Amour, Être, Exister, De-Venir, Vivre, Réalité, Action, Agir, Plaisir, Voluptés_Emotions_Désirs_Sensations_Emois_Désirs_Perceptions_Réalisations, Jouir

The Wonderful and Wacky World of One Single Mom

A place to write all I need to write.

Trust and Believe In The Unseen

Live with More Light & Faith by CM.

The Essence of you

Inspire Innovate Improve.

Perception

A journey into the labyrinth of my sceptical mind.

blogosth

Il y a bien longtemps, dans une blogosphère lointaine, très lointaine... vivait un drôle de petit blog !

Art et Semence

Poésie et prose : où aller ?

ore de drum

impresii de călătorie, artă, cultură, spiritualitate, gastronomie, vinuri

Les fééries d'Evangeline

prendre le temps de rêver

photographias

photography and life

Poetic Rose

Στην Ποίηση και τον Έρωτα...

A Hansen Chronicle

...lyrical reflections on life's curiosities...

Dance Eat Love

life in colours

Λογοτεχνία & Σκέψη

Λογοτεχνία, Ποίηση, Θέατρο, Κινηματογράφος, Κόμικς, Αρθρογραφία

Chroniques Atmosphériques

Regards et Instantanés

Lnas's place

Just a place to relax

The REKHA SAHAY Corner!

Witness What Happens When A Ghalib Loving Psychologist Who Doubles As A Hindi Kaviyatri And Raconteur Sits Down Over A Cup Of Coffee And Coelho By Her Side To Converse About Art, Love, Faith, Philosophy And The Journey Called Life! You're Invited!

Palette d'expressions-Laurence Délis

Ecriture et peinture - Le reflet de mon travail quotidien dans l’art.

Raffaello Palandri's Blog

Coach, Writer, Speaker, MMQG Founder. Body, Mind, and Soul Healer.

Mon petit Cafe de Humanite

coffee-books-journeys-films-arts

Filimages

A quoi servent les images que l'on ne montre pas ?

Photos au fil de mes balades et voyages

Photos Dominique Picard ©

stell Α rch

ή αλλιώς ένα blog για την αρχιτεκτονική, τις τέχνες, τη λογοτεχνία, τα ταξίδια, τη μαγειρική και ό,τι άλλο προκύψει || or a blog about architecture, art, literature, travels, cooking and anything else

Pensieri Parole e Poesie

Sono una donna libera. Nel mio blog farete un viaggio lungo e profondo nei pensieri della mente del cuore e dell anima.

My Interesting Blog

Άσε να σου τραβήξει το ενδιαφέρον!😉

Phil Perkins Photography

and other creative pursuits

THE PRODIGY OF IDEAS

This blog is a part of my inner world. Be careful to walk inside it.

EPOCHE' (fotoblog di francesco)

"Io non dischiudo nè nascondo ma al contrario faccio vedere" (Eraclito)

La Page @Mélie

Contre le blues, le meilleur remède, c'est le rock

Create your website with WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: