«Σκέψεις για δύο»

«Σκέψεις για δύο»

Κατηγορία: Μικρό ερωτικό διήγημα

Το ουίσκι στο ποτήρι μου έκανε μικρές, ανεπαίσθητες αντανακλάσεις στις πρισματικές γωνίες, που έκανε ο πάγος στο εσωτερικό του. Ένιωθα να βυθίζομαι στον παράξενο αυτό μικρόκοσμο. Μπροστά στο βλέμμα μου, το εσωτερικό του ποτηριού, έγινε μια μεγάλη λίμνη. Μια απαστράπτουσα επιφάνεια που γυάλιζε στο φως του λαμπερού ήλιου. Ένιωθα τον εαυτό μου κάπου εκεί, να προσπαθεί να επιπλεύσει σε μια ακίνητη υδάτινη επιφάνεια, που ήταν γεμάτη άπειρα αστραφτερά διαμαντάκια.

Η είσοδός της στην κεντρική αίθουσα του ξενοδοχείου έμοιαζε με εισβολή ενός φωτεινού άστρου σε νυχτερινό ουρανό. Λες και μια παράξενη αύρα πλημμύρισε το χώρο αναγκάζοντας πολλά ζευγάρια μάτια να στραφούν στο μέρος της. Πώς να μην το έκαναν άλλωστε. Αρσενικά αλλά και θηλυκά μάτια. Εντυπωσιακή και επιβλητική βάδισε με το κόκκινο της φωτιάς, εφαρμοστό της φόρεμα κατά μήκος της μεγάλης αίθουσας. Τα μαύρα της μαλλιά, έπεφταν όμορφα και ανέμελα στους γυμνούς της ώμους ενώ το πίσω μέρος του φορέματός της έκανε ένα αβυσσαλέο άνοιγμα φτάνοντας βαθιά στη μέση της εκεί που οι καμπύλες των γοφών της έδειχναν ανάγλυφα το τορνευτό τους σχήμα. Η κίνησή της ανέδειξε μικρό αλλά ικανό μέρος από τις χυτές της γάμπες που ξεχύνονταν μέσα από δύο κατάμαυρες ψηλοτάκουνες γόβες. Τα αργά αλλά σίγουρα βήματά της προκαλούσαν μικρά ηδονικά κύματα στους γοφούς της και πρόστυχες σκέψεις σε κάμποσα ζευγάρια αντρικά μάτια που την ατένιζαν με περισσό θαυμασμό.

Όλα πάνω της ήταν λες και φώναζαν “Μείνε μακριά! Κίνδυνος!”. Ήρθε προς τη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου. Την παρατηρούσα, λίγα μέτρα δεξιότερα στη μπάρα του μικρού χαριτωμένου μπιστρό. Στάθηκε ακριβώς μπροστά στη ρεσεψιόν. Γύρισε το πρόσωπό της στο δικό μου. Η ίδια πάντα ανατριχίλα διαπέρασε όλο μου το κορμί. Αυτή η συγκεκριμένη ανατριχίλα, που ένιωθα κάθε φορά που την αντίκριζα στα δικά μας ραντεβού. Η ίδια ανατριχίλα, που ένιωθα κάθε φορά που τα μάτια μου φυλακίζονταν στα δικά της. Με κοίταξε με ένα βλέμμα γεμάτο έκφραση ενώ η φωνή της στράφηκε προς την ρεσεψιονίστ.

“Μου δίνετε σάς παρακαλώ το κλειδί του δωματίου μου;”

“Παρακαλώ κυρία μου, όνομα και αριθμός;”

“Διώνη Καλομοίρη, δωμάτιο 434”

…………………….

(Πέντε μήνες πριν)

“Είμαι η Διώνη Καλομοίρη, χαίρομαι πολύ που σε γνωρίζω από κοντά…”

“Ω ευχαριστώ πολύ…” της απάντησα με ένα ελαφρύ ξάφνιασμα.

Το χέρι της ήταν ήδη απλωμένο στο δικό μου, τα μάτια της, γεμάτα ευγένεια και ομορφιά είχαν ήδη κλειδώσει το βλέμμα μου. Ένιωσα τρυφερά τα δάχτυλά της, το θερμό και εγκάρδιο σφίξιμό της. Και τα όμορφα λόγια της που συνέχιζαν:

“Έχουμε μιλήσει στο τηλέφωνο από το help-desk, είμαι από το κατάστημα του Πειραιά. Όλοι έχουν να το λένε με τη διάθεση που δείχνεις να μας βοηθήσεις…”

“Σε ευχαριστώ πολύ”

Αυτή ήταν η πρώτη μας συνάντηση. Ήρθε ξαφνικά στη ζωή μου. Λες και άνοιξες ένα παράθυρο ξαφνικά σε ένα κλεισμένο σπίτι και ξεχύθηκε με μιας το φως σε κάθε του γωνιά, σε κάθε του διάδρομο. Χαμογελαστή, όμορφη και γλυκιά. Με εκείνο το βλέμμα της, αχ εκείνα τα καστανά της εκφραστικά μάτια. Πόση ζεστασιά και θαλπωρή έβγαζαν, να στη δώσουν απλόχερα, χωρίς να χρειαστεί να σκεφτείς, να διστάσεις.

Και θα ήταν αυτό το βλέμμα που άρχιζε αργά μα ουσιαστικά να μιλάει στην καρδιά μου. Μα δεν έμεινε εκεί. Διάβηκε την άμυνα του κορμιού μου. Άγγιξε κάθε μου αίσθηση, αναρρίγησε τις σκέψεις μου, βάθυνε τα όνειρά μου. Στην αρχή δεν ήθελα να το πιστέψω μα σιγά-σιγά το έβλεπα νάρχονταν. Αργά αλλά όμορφα. Όπως η αύρα της μαγείας απλώνεται ολόγυρά σου και σε συνεπαίρνει. Για να φτάσει σε εκείνο το κρίσιμο σημείο, στο σημείο χωρίς επιστροφή.

…………………..

(Λίγες μέρες πριν)

Ναι ήταν εκείνη η επαγγελματική μας συνάντηση, που άλλαξε τα πάντα ανάμεσά μας. Ω Θεέ μου πόσο όμορφη ήταν. Πόσο έλαμπε η ημίγυμνη μορφή της στο φως του φεγγαριού. Το δωμάτιό μας είχε πνιγεί στη θέρμη του έρωτα και απεγνωσμένα τα κορμιά μας γύρευαν ένα δρόσο να πάρουν την ανάσα τους. Για να συνεχίσουν ξανά και ξανά στο κάψα των ηδονών. Δεν ξέρω πώς άφησα τον εαυτό μου σε αυτό το ταξίδι. Τι ήταν εκείνο που με τράβηξε κοντά της.

“Τι φοβάσαι;” με ρώτησε με εκείνη την ψιθυριστή της φωνή την ώρα που το κεφάλι της έγερνε στο στήθος μου τρυφερά. Ο βωμός του έρωτά μας, κρατούσε τα γυμνά κορμιά μας αγκαλιά.

“Δεν έπρεπε να γίνει αυτό…” είπα χωρίς να ξέρω καλά-καλά το γιατί.

Με κοίταξε με τα μεγάλα της μάτια. Το βλέμμα της έβγαλε απορία αλλά και μια πίκρα μαζί.

“Γιατί γεμίζεις τις στιγμές σου με ενοχές;”

“Δεν είμαστε μόνοι μας Διώνη και το ξέρεις…”

“Εκείνο που ξέρω είναι το πώς ένιωθα τους χτύπους της καρδιάς σου, πως έκαιγαν τα χείλη σου, ποια λάβα έβγαζε το κορμί σου”

“Ναι αλλά… έχουμε ανθρώπους πίσω μας”

Ανασηκώθηκε λίγο για να με ρωτήσει με σαφήνεια.

“Ένιωσες κάτι κακό από μένα; ζήτησα κάτι; με βλέπεις σαν πειρατή στη ζωή σου; διεκδίκησα τίποτα πέραν απ’ αυτές τις στιγμές; λίγες στιγμές μόνο! Ακριβές σαν εκείνο το άρωμα κλεισμένο στο μικρό γυάλινο μπουκαλάκι…”

“Όχι Χαρά, δεν είπα κάτι τέτοιο… για μένα μιλάω… Τι θα πω στους δικούς μου;”

“Το κορμί δεν λέει ποτέ ψέματα καρδιά μου…” απάντησε αποστομώνοντάς με.

Είχε το χάρισμα να διαβάζει την ψυχή μου, να μπαίνει στις πόρτες του μυαλού μου. Να ανοίγει τα αισθήματά μου, να βλέπει τα κενά, τις άδειες και σκοτωμένες ώρες. Ήξερε να περπατάει μέσα στις ομίχλες της αποξένωσής μου, να μού δίνει τη δική της πυξίδα για να βγω, να νιώσω, να προσανατολιστώ. Κοντά της θυμήθηκα την έννοια της τρυφερότητας. Το νοιάξιμο. Το τρυφερό χάδι. Τη σημασία, το νόημα. Γέμισε τις στιγμές μου μ’ αυτή τη γλυκιά αναμονή της νέας συνάντησης.

“Ξέρεις με τι ανησυχώ μαζί σου Διώνη; Το ότι δεν μπορώ να πω όχι”

“Το ζήτημα είναι θέλεις να το πεις ή πρέπει να το πεις;”

“Έχει σημασία;”

“Φυσικά και έχει σημασία! Αυτό κι αν έχει σημασία! Μένεις στο πρέπει, κρέμεσαι απ’ αυτό, το μεγαλώνεις. Το κάνεις δικαστή”

“Μα δεν είναι;”

“Δεν ήρθα να χαλάσω την οικογένειά σου… ήρθα για σένα μόνο, για λίγες στιγμές… για ένα πέταγμα στο ρίγος της καρδιάς… αν μπορέσω να σε πάρω να ταξιδέψουμε λίγο ψηλά, ως τον ουρανό, στα όνειρα και στη φαντασία των δικών μας στιγμών… και ύστερα να σε γυρίσω πίσω, εκεί που ανήκεις…”

“Ως που θα κρατήσει όλο αυτό; Κάπου δεν πρέπει να έχει ένα τέλος;”

Άφησε το βλέμμα της να καρφωθεί στο ταβάνι ψηλά.

“Ένα τέλος… αυτό γυρεύεις λοιπόν… να ορίσεις το τέλος… ξεκινάς μια διαδρομή και θες να ορίσεις τον τερματισμό… ποιοι είμαστε να ορίσουμε το μυστήριο της ζωής…”

“Φοβάμαι…”

“Πες μου αν θες να σταματήσουμε! Δεν θα σταθώ εμπόδιο σε όποια σου απόφαση…”

Σηκώθηκε ήρεμα, άρχισε να ντύνεται.

“Την Παρασκευή θα είμαι πάλι εδώ. Θα σε περιμένω, στο ίδιο δωμάτιο… ότι και να κάνεις να ξέρεις ότι θα το σεβαστώ… αυτό θέλω να το έχεις καλά στο μυαλό σου. Δεν είμαστε αντικείμενα να ανήκουμε ο ένας στον άλλον. Μοιραζόμαστε οικειοθελώς τις στιγμές μας χωρίς πίσω σκέψεις και δεύτερες επιλογές. Ήρεμα να πάρεις την απόφασή σου”

………………………..

Τώρα…

Πήρε το κλειδί από την ρεσεψιονίστ. Γύρισε, μία ακόμα φορά, στο μέρος μου. Το βλέμμα της αναζήτησε το δικό μου. Προχώρησε στο βάθος του φουαγιέ του ξενοδοχείου. Εκεί, σταμάτησε για λίγο μπροστά στον ολόσωμο μεγάλο καθρέφτη με το χρυσό πλαίσιο. Για ένα δευτερόλεπτο, είδα την αντανάκλασή της στον καθρέφτη. Ήρεμη, γαλήνια.

Ναι! Σηκώθηκα αργά, έδωσα ένα ακριβό φιλοδώρημα στον μπάρμαν και χωρίς να απαντήσω στις θερμές του ευχαριστίες κίνησα προς το μέρος της. Είχε ήδη μπει στο ασανσέρ και έμεινα εκεί μπροστά να παρακολουθώ τις ενδείξεις των ορόφων που αναβόσβηναν. Ήταν αδύνατον να αντισταθώ. Ήταν μια παράξενη σειρήνα. Όχι από αυτές που ήταν τυλιγμένες στην πλάνη και στο φόβο. Είχα πάρει την απόφασή μου. Πάτησα αποφασιστικά το κουμπί του ασανσέρ και οι ενδείξεις των ορόφων άρχισαν να μετρούν ανάποδα. Τέταρτος… τρίτος… ισόγειο.

Το χέρι μου έπιασε το πόμολο της πόρτας. Δωμάτιο 434. Έβαλα δύναμη, η πόρτα ήταν ανοιχτή. Μπήκα με την καρδιά μου να έχει ήδη ανεβάσει σφυγμούς. Το δωμάτιο ήταν μισοφωτισμένο. Την αναζήτησα με τα μάτια μου. Ήταν εκεί απέναντι. Καθόταν ελκυστικά στο κρεβάτι. Τα μάτια της ήταν πάντα εκεί. Για κάποια δευτερόλεπτα μεσολάβησε μια αμήχανη σιωπή, που γρήγορα όμως κόπηκε απ’ το ζεστό της κάλεσμα.

“Ήρθες Χαρά;” μού είπε.

“Ναι…” απάντησα πλησιάζοντας. Άπλωσε το χέρι της προσεκτικά στο δικό μου.

Τελικά ναι γλυκιά μου! Είναι όμορφη η απλή ζωή, μα μήπως το μυστήριο και το πάθος την κάνουν ομορφότερη;… τι λες;” μού είπε.

Αφέθηκα στην αγκαλιά της, τα χέρια μας έκαναν κύκλο γύρω από τα σώματά μας που ήδη άρχισαν να ετοιμάζονται για το δικό τους χορό της φωτιάς.

“Ναι Διώνη… το μυστήριο και το πάθος… αυτή η αρμονία και των δύο τους είναι που κάνουν τη ζωή ομορφότερη” απάντησα την ώρα που ένιωθα τα δυο της χέρια να τραβούν τη φούστα μου χαμηλά προς τα πόδια μου.

“Καλά μας ταξίδια λοιπόν Χαρά μου…”

Έμεινα σχεδόν γυμνή μπροστά της. Ένιωθα το κορμί μου να ανατριχιάζει καθώς τα δάχτυλά της επιδέξια αφαιρούσαν το εσώρουχό μου. Την αμέσως επόμενη στιγμή τα ένιωσα να ανεβαίνουν, χωρίς δισταγμό, ψηλά στους μηρούς μου ανοίγοντας εκείνα τα καυτά μονοπάτια στα οποία δεν υπήρχε δρόμος επιστροφής.

Τέλος

Το διήγημα αυτό γράφτηκε στις 10 Απρίλη 2022, παίρνοντας μέρος στο δικτυακό φωτογραφικό-λογοτεχνικό δρώμενο: «Εικόνα και φράση» Στο συγκεκριμένο σύνδεσμο, μπορείτε να διαβάσετε όλες τις συμμετοχές.

22 σκέψεις σχετικά με το “«Σκέψεις για δύο»

Add yours

  1. Το κείμενο είναι απλά όμορφο, καλέ μου φίλε, όπως και η φωτογραφία που συνοδεύει αυτό το όμορφο άρθρο…
    Σου εύχομαι ένα όμορφο βράδυ αγαπητέ Γιάννη.
    Ελπίζω ότι ο μεταφραστής google έχει αναπαράγει πιστά το μήνυμά μου 🙂

    Αρέσει σε 2 άτομα

  2. I settle the matter myself by checking on the blog. If the comment has disappeared, I write it again. Usually the comment stays on, if I go to the blog directly. However it disappears, if I write it on the «reader». So I do not write on the reader any more. The reader swallows everything I write, never to be found again. This strange wordpress reader is a treacherous device, totally malfunctioning.

    Αρέσει σε 2 άτομα

  3. Να αφήσουμε τα πάθη μας να μας κυριεύσουν ή να τα τιθασεύσουμε; Να ένα σημαντικό ερώτημα. Θεωρώ ότι ανάμεσα στα τόσα στοιχεία της ζωής κυρίαρχο είναι το πάθος. και στη τελική το πάθος μας ωθεί να φανερώνουμε την αλήθεια μας Κάπου διάβαζα ότι ο άνθρωπος ζει μόνο όταν τρέφεται από τα πάθη του. Διαφορετικά “φυτοζωεί” ή απλώς “επιβιώνει”. ( και συμφωνώ )
    Μου άρεσε πολύ και η φοτό!

    Κι ενώ το καλοκαίρι με τρέχει ( λόγω δουλειάς) βρήκα μια στιγμή ησυχίας και διάβασα και το υπέροχο μυθολογικό γράφημά σου ( Κάδμος κι Αρμονία ) Εξαιρετικό!
    έξτρα από την τόση έρευνα που φαντάζομαι έχεις κάνει , είναι και ο μοναδικός σου τρόπος που ‘ στήνεις» τους ήρωες μέσα σε υπέροχες σκηνές-εικόνες που πραγματικά κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον. Περιμένω τη συνέχεια !! 🙂

    Καλησπέρα Γιάννη !!!

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Ειρήνη μου, τι χαρά αγαπητή μου φίλη! Διπλή χαρά. Και εδώ παρούσα και στα «Δώρα της Αρμονίας».
      Ναι, τα πάθη μας είναι μεγάλο κεφάλαιο στην προσωπική μας ζωή. Είναι και τροφή και δηλητήριο, Ειρήνη. Νομίζω μια αρμονική συμβίωση μαζί τους είναι το καλύτερο δυνατό με σωστές ισορροπίες.

      Όσον αφορά το ιστορικό αρχαιολογικό μυθιστόρημα, χαίρομαι πάρα πολύ που βρέθηκες εκεί και ειλικρινά θα χαρώ αν θα συνεχίσεις την παρουσία σου. Η γνώμη σου, μετράει για μένα πάρα πολύ. Κάθε βδομάδα θα έχει και μια δημοσίευση εκεί, όποτε θέλεις και μπορείς εννοείται.

      Ξέρω ότι το καλοκαίρι δίνεις σκληρό αγώνα και εύχομαι το καλύτερο κορίτσι μου σε μια εποχή που είναι πολύ δύσκολη.
      Καλό σου βράδυ

      Αρέσει σε 2 άτομα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

medianalysis.net

Copyright © 2012 SMG. All rights reserved

Energie Holistique Naturelle Le Blog

Coach holistique et accompagnatrice bien être

marilenaspotofart

♥ for decoupage ∼ «σιωπώντας έγινα όλος γλώσσα» Ν.Π.

Marias Achtsamkeitsreise

Momente, Geschichten, Seelenkram, Bilder, Fotos, Musik

Olivia2010kroth's Blog

Viva la Revolución Bolivariana

Άιναφετς

"Γιατροσόφια, κόλπα, σχόλια και άλλα πολλά"

Στοχαστής

Υπό κατασκευήν Άνθρωπος

Journey of 1001 Steps

Walking the Labyrinth

Mother Wintermoon

Mind, Body, Spirit

Place your Feelings

Feeling places, places to feel

ATFK

𝖠𝗇𝗈𝗍𝗁𝖾𝗋 𝖶𝗈𝗋𝖽𝖯𝗋𝖾𝗌𝗌.𝖼𝗈𝗆 𝗌𝗂𝗍𝖾.

To Koskino

For a revolutionary poetry of our times

De malinha pronta

Fotografias e palavras percorrem o mundo de mãos dadas.

Mariana Dynasty

Live life, Love life

Tantric Sexual Healing

Empower and master your tantric energy

Les Cent Ciels

Amour, Être, Exister, De-Venir, Vivre, Réalité, Action, Agir, Plaisir, Voluptés_Emotions_Désirs_Sensations_Emois_Désirs_Perceptions_Réalisations, Jouir

The Wonderful and Wacky World of One Single Mom

A place to write all I need to write.

Trust and Believe In The Unseen

Live with More Light & Faith by CM.

The Essence of you

Inspire Innovate Improve.

Perception

A journey into the labyrinth of my sceptical mind.

blogosth

Il y a bien longtemps, dans une blogosphère lointaine, très lointaine... vivait un drôle de petit blog !

Art et Semence

Poésie et prose : où aller ?

ore de drum

impresii de călătorie, artă, cultură, spiritualitate, gastronomie, vinuri

Les fééries d'Evangeline

prendre le temps de rêver

photographias

photography and life

Poetic Rose

Στην Ποίηση και τον Έρωτα...

A Hansen Chronicle

...lyrical reflections on life's curiosities...

Dance Eat Love

life in colours

Λογοτεχνία & Σκέψη

Λογοτεχνία, Ποίηση, Θέατρο, Κινηματογράφος, Κόμικς, Αρθρογραφία

Chroniques Atmosphériques

Regards et Instantanés

Lnas's place

Just a place to relax

The REKHA SAHAY Corner!

Witness What Happens When A Ghalib Loving Psychologist Who Doubles As A Hindi Kaviyatri And Raconteur Sits Down Over A Cup Of Coffee And Coelho By Her Side To Converse About Art, Love, Faith, Philosophy And The Journey Called Life! You're Invited!

Palette d'expressions-Laurence Délis

Ecriture et peinture - Le reflet de mon travail quotidien dans l’art.

Raffaello Palandri's Blog

Coach, Writer, Speaker, MMQG Founder. Body, Mind, and Soul Healer.

Mon petit Cafe de Humanite

coffee-books-journeys-films-arts

Filimages

A quoi servent les images que l'on ne montre pas ?

Photos au fil de mes balades et voyages

Photos Dominique Picard ©

stell Α rch

ή αλλιώς ένα blog για την αρχιτεκτονική, τις τέχνες, τη λογοτεχνία, τα ταξίδια, τη μαγειρική και ό,τι άλλο προκύψει || or a blog about architecture, art, literature, travels, cooking and anything else

Pensieri Parole e Poesie

Sono una donna libera. Nel mio blog farete un viaggio lungo e profondo nei pensieri della mente del cuore e dell anima.

My Interesting Blog

Άσε να σου τραβήξει το ενδιαφέρον!😉

Phil Perkins Photography

and other creative pursuits

THE PRODIGY OF IDEAS

This blog is a part of my inner world. Be careful to walk inside it.

EPOCHE' (fotoblog di francesco)

"Io non dischiudo nè nascondo ma al contrario faccio vedere" (Eraclito)

La Page @Mélie

Contre le blues, le meilleur remède, c'est le rock

Create your website with WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: